Saturday, December 25, 2010

A Hard fought coffee

Not to make my Dashain and Tihar a terrible vacation, I had carried with me a packet of coffee from Kathmandu to my village at Khotang. Whenever I used to ask my granny for a cup of tea she would throw a satire at me as if I had brought her kilos of sugar to store. But I was quite clever this time. I used to be alone at home during the day. Other family members would be at fields. I was jobbed to safeguard the house and feeding chickens. Sometimes, my younger brother, Prithu, would accompany me after he was done playing with other kids.

Prithu & me (Daaju Bhai)
The Chinese say it’s better to be deprived of food

Thursday, December 9, 2010

A Thousand Splendid Suns


Khaled Hosseini's 'A Thousand Splendid Suns,' published in 2007, is a tale of friendship, hatred, love and women sufferings set around the bad times of Afghanistan. This novel tells the story of family and friendship lived in wounded Afghan soil. Moreover, it is a vivid portrait of women's sufferings and their endurance beyond imagination.

Mariam is born ill-fated, a harami- an illegitimate child by a rich man, Jalil, with his onetime storekeeper, Nana. Jalil, to save his face, abandons Nana, with Mariam in her womb, from his big house in Herat to live in the outskirts of a village called Gul Daman. (Khaled Hosseini has mentioned in this book that “Herat is a city where you couldn't stretch a leg without poking a poet in the ass.”)

Jalil often comes to visit Mariam with colorful but sky far dreams for her, which Nana discards as rich lies- a rich man telling rich lies. Once Mariam, behind Nana's eyes, but to her complete knowledge, skips her kolba for Herat to visit Jalil only to find her hanging by a branch of a tree.     

Nana, for ignoring her for Jalil's lies, lefts Mariam alone in this

Friday, November 26, 2010

'धूपी, सल्ला र लाली गुँरासको फेदमा' चुहिँदै पारिजात

- राजन कठेत 
आज पारिजातलाई दोस्रो चोटी पढेँ केही वर्ष अघि 'शिरिषको फूल' पढेको थिएँ आफूलाई विषालू सुनगाभा भनिटोपल्ने सकम्बरीको चित्र अमेट बनेर छिपिएको यो मष्तिस्कमा भन्नेहरुले शङ्कर लामिछानेको भूमिकाले 'शिरिषको फूल' मजबुत भएको हो भनिटोपल्दारहेछन् तर मैले पढेको 'पारिजातका सङ्कलित रचनाहरु' मा भूमिका थिएन 'शिरिषको फूल'को भूमिका धेरै पछि काठमाडौँ विश्वविद्यालयको पुस्तकालयमा पढेँ   कसैले रङ्गिन कसैले साधा देख्ने यो संसारलाई 'शिरिषको फूल'ले हुन्डरीमा बलिरहेको दियोको प्रतिमूर्तिको रूपमा प्रस्तुत गरेको 'शिरिषको फूल'ले मानवहृदयमा नैराश्यताको बीजारोपण गरिदिन प्रयास गरेतापनि गोविन्द भट्टले भनेझैँ यो कागजको फूल चाहिँ बनेको छैन यो उपन्यास मेरो लागि पल्लो साहित्यिक कोटीमा सधैँका लागि दर्ता लाग्छ, पारिजातले आफ्नो अव्यक्त शारीरिक मानसिक कुण्ठालाई सकम्बरीमार्फत नङ्ग्याइदिइन्  

"जे होस् कठिन अवस्था हो बाल्यकाल, शासित, अनुशासित जुनबेला स्वतन्त्रता पाउन ठूलो मान्छे

Thursday, November 25, 2010

Guzaarish


Akshya Kumar comes very frequently to the cinema houses of the town. And, during his visits I do not bother to knock ticket counters. So, it had been quite a long since I had last experienced a Bollywood flick in a cinema house. The appealing getup of Hritik Roshan and the brand Sanjay Leela Banshali compelled me to theatre for what seemed promising- ‘Guzaaarish.’

The starting was very promising. But as the time

Saturday, November 20, 2010

अन्तिम रहर

आफूभित्र सल्काइदेउ त्यो अँध्यारो
निस्पट्टतामा आफू सल्किनु हैन
फैलिएर फाटोस् त्यो ज्योतिका सम्मुख
एकान्तमा गुफा बुन्ने च्यातिदेउ रहर

खोई तिमी अनि खोई तिम्रो बयली
के यो पवन मलाई मात्र स्पर्श गर्छ
कि थुनिबस्छौ तिमी झ्यालढोकाहरू
धिपिक धिपिक नबनाउ झिलमिल तिम्रो शहर

हेर त पारी त्यो झुपडीमा
कस्तो टुकीभित्र त्यो बलिरहेको जस्तो
म त ताराहरू लिएर आउँदैछु तिम्रो वनभित्र
तिम्रो सङ्घार बालिदिन आफैँ भुल्ने अन्तिम रहर ।


- राजन कठेत
नभेम्बर १८, २०१०, बिहीबार

Saturday, November 13, 2010

सुम्निमा

एउटा तपस्वी ब्राह्मणको सन्तान र शरीरप्रेमी चञ्चला किरातीकी छोरीबीच पतिपत्निको डोरी बाँधिन लागेको छ । संस्कृति र जीवनको लक्ष्य आकाशपातल भएका यी दुई नर र नारीबीच एउटा जटिल भविष्य तेर्सिएको छ । तर, आफ्नो यौवनकालमा तपसी ब्राह्मण सोमदत्तसँग हृदय साटेकी सुम्निमालाई आफ्नी छोरीको रोजाइमा किम्ती प्रतिकार छैन ।

थाहा छ सुम्निमालाई सोमदत्तको छोरोसँग उसकी छोरीले जीवनयापन गर्ने जमर्को गरेकी छे । हावामा उड्ने बाहुनसँग माटोप्रेमी किरातीकी छोरीले सुम्निमा र सोमदत्तझैँ हृदयरुपी धागोमात्र नभएर शारीरिक परम्परागत रुपमा नै एक अर्कालाई ग्रहण गर्न लागेका हुन् । वीपीकै भाषामा भन्नुपर्दा

Friday, November 12, 2010

लस्ट- Winner of Buds Film Fiesta 2010!

सोमबार, २७ सेप्टेम्बर २०१०

अहिले रातीको ठ्याक्कै ११.५० भएको छ । म करिब ११.१५ तिर ओछ्यान पसेको हुँदो हुँ । तर अहँ, निद्रा पटक्कै परेको हैन । यता फर्किन्छु । उता फर्किन्छु । उत्तानो पर्छु । कोल्टे फेर्छु । आँखालाई दह्रोसित बाँध्न प्रयास गर्छु तर निद्रालाई जिताउन सक्दिनँ । आज धेरै समय पछि निद्रा फेरी परास्त भएको छ ।

दिमागमा हामीतिर एकत्रित नजरहरु, नेपालका द्विगज चलचित्रकर्मीका हामीलाई थपथपाइरहेका हातहरू, गुरुकुलको त्यो उपासना गर्ने मञ्च र मञ्चमा जाँदाखेरीको डर, लज्जा, गौरव र खुसीहरू एताउता गरिरहेका छन् । दिमागमा “लस्ट” बारम्बार गुन्जिरहन्छ । ‘बड्स फिल्म फिएस्टा २०१०’को सर्वोत्कृष्ट चलचित्र “लस्ट” मात्र सुन्छ कानले पनि । अनि मलाई आतुर हुन्छ आजको त्यो क्षणलाई कम्प्युटरमा उतार्न । म सिरक फ्याँकेर खाटमुनिबाट ल्यापटप निकाल्छु । टि.भि. हेरिरहेको भाई आश्चर्यचकित हुँदै सोध्छ- “के भयो?”

छैटौँ सेमेस्टरभरी चुहाएको पसिनाले आज आफ्नो मोल पायो । कक्षा छोडेर भए पनि सुटिङ् (छायाङ्कन) गरेका थियौँ हामीले । रातभरी सम्पादन गरेर बिहान अबेर कक्षा प्रवेश गर्दा शिक्षकका आँखाबाट आफ्ना आँखालाई लुकाएर हिँड्थ्यौँ । पहिला कहिल्यै गयल नहुने विद्यार्थीले त्यो सेमेस्टरमा ‘टुरिस्ट स्टुडेन्ट’को नाम पहिरिनु पर्यो । दु:खलाग्दो कुरा के हो भने त्यस सेमेस्टरमा कक्षामा बाहेक शिक्षकहरूसँग खासै देखादेख र अन्तर्क्रिया हुन पाएन फलस्वरूप केही मात्रामा सम्बन्ध पनि चिसियो ।

अन्तत: “लस्ट”ले मोल तिर्यो । ६०-७० वटा चलचित्रहरूबाट २४ वटा चलचित्र छानिए र त्यसमा ‘लस्ट’ले उत्कृष्टता हासिल गर्यो । महोत्सवकै सर्वोत्कृष्ट चलचित्रको ताजलाई शिरोपण गर्यो । धन्य आयोजक ‘बड्स फिल्म फिएस्टा २०१०’ जसलाई हृदयबाटै मुरीमुरी साधुवाद छ । हाम्रो हार्ड डिस्क र यूट्युबमा थन्किन लगभग चाँजो मिलाइसकेको ‘लस्ट’लाई एउटा ठूलो प्लेटफर्म दिएर हाम्रो जोसलाई अझै हौसाइदिएकोमा ‘लस्ट’ टिम पूर्ण आभारी छ । अवैधानिक र अस्वभाविक रुपमा बीचमा खुट्टा हाल्न प्रयास गर्ने राज्य संरक्षित सेन्सर बोर्ड सँग सिँगौरी खेल्दै भएपनि आफ्नो हकलाई गुमनाम हुन दिएन ।

त्यो पहिलो अढाई घण्टा पट्टाइलाग्दो थियो । एकातिर ‘लस्ट’ उत्कृष्ट ५ फिक्सन् फिल्मको नोमिनेसनमा पनि पर्न सकेन । दोस्रो, कार्यक्रम चाहिने भन्दा बढी नै तन्कियो । त्यहाँ बस्नुको औचित्य पनि लगभग शून्य हुँदै थियो । दाई अर्जून, म, शैल, अभिमन्यू र मनिषा दिदी गएका थियौँ त्यो समापन समारोहमा । मनमा विजयको फूल सजाउँदै हाम्रो हुल गुरुकुलमा प्रवेश गरेको थियो । तर छिरेको केही समयमा नै निराशाले धपक्क छोप्यो । आयोजकले मीठो खेल खेलेर हामीलाई अढाई घण्टा चिराइतोको झोलमा डुबाइदिए । हामीमा एक अर्काको मुख हेर्ने हिम्मत पनि थिएन । केहीबेर पश्चात मनिषा दिदी बाहिरिनु भयो । त्यहाँ बसेर निराशा बाहेक केही पनि प्राप्त भइरहेको थिएन । सेन्सर विरोधी गफगाफ, आयोजकहरुको जोसको प्रेजेन्टेसन, परिचय इत्यादिमा हाइ काढ्दै कार्यक्रमको अन्त्य कुर्नु बाहेक के नै उपायो थियो र ।

बल्लबल्ल महोत्सवको उत्कृष्ट चलचित्रको घोषणा हुने समय आयो । फिक्सनको नोमिनेसनमा पनि नपरेको हाम्रो चलचित्रलाई यो अवार्डको अर्थ के ? कुन चाहिँले यो अवार्ड उम्काउने भयो भन्दै मनभरी ईर्ष्या भरेर नोमिनेसनमा परेका चलचित्रहरु हेर्न तयार भयौँ ।

‘लस्ट’। नोमिनेसनमा परेका पाँच चलचित्रहरुको पहिलो नम्बरमा ‘लस्ट’ । अनि अरू कुन कुन थिए थाहा भएन। आशा फेरी पलायो । यी आयोजकहरुले यो के गर्न खोजेका हुन्? साउनको कालो बादलले ढाकेको आशामा फेरी सूर्यको एक धर्सोले स्पर्श गर्यो । साथी-साथीबीच ‘लौ ! के हो यस्तो?’ भन्दै खुसीका खित्का बाँड्न थाल्यौँ । निर्णायक मध्यका राजेश गोंगजु र राजभाई सुवाल मञ्चमा गएर ‘विजेता को होला? (हुज् द विनर्?) भनेर दर्शकहरुलाई प्रश्न गर्दा अधिकांशले ‘लस्ट’ भनेर चिच्याए । त्यो बेलाको मुटुको बेगको मात्रा मलाई मात्र थाहा छ । ‘चिट कसले चोरायो हँ ?’ भन्दै निर्णायकहरुले उत्कृष्ट चलचित्रको घोषणा गरे- “लस्ट” । भुईँमा खुट्टा रहेनन् । झट्पट् दौडेर हाम्रो टिम मञ्चमा पुगिहाल्यो ।

“लस्ट” हामीले हेला गरेको चलचित्र हो । यसलाई हाम्रो अपाङ्ग सन्तान भनिकुथि हिँडेका थियौँ । साथीहरूलाई नि आफ्नो साथीको पहिलो प्रयास भनेर हेरिदिनु तर त्यस्तो आशा भने नगर्नु भनेर सम्झाउँन्थ्यौँ । अन्तत: हाम्रो उपेक्षित सन्तानलाई हामीलाई जिताउनु नै रहेछ ।

स्टेजमा हाम्रा फोटोहरू खिचिन थालिए । अलिकति चर्चित हुनु हुँदैन पत्रकारहरू पछि लागिहाल्छन् भन्दै कानकानमा जिस्किन थाल्यौँ ।


भोलिपल्ट फोन र फेसबुक वालमा बधाई दिने साथीभाई र शुभचिन्तकहरुको ओहिरो लाग्यो ।


चलचित्र लस्ट । लेखन र पटकथा अभिमन्यू आचार्यमनि दिक्षित । सिनेम्टोग्राफर शैल श्रेष्ठ । सम्पादक बिजेन श्रेष्ठ । अभिनेत्री र अभिनेता क्रमश: मनिषा विष्ट र पवन झा । निर्देशक राजन कठेत ।

सुटिङ् कार्यक्रम सकिएपछि पिजा खाने तर्खर गर्दै


******** 

Saturday, September 25, 2010

कागबेनीले खनेको बाटोतिर लम्किँदै दासढुङ्गा

त्यो ५० सालको दासढुङ्गा कहिल्यै ओखतीमूलो नहुने खिल बनेर यो मुटुमा बिझाउँदै बसेको थियो । तर यो ६७ सालको दासढुङ्गा चाहिँ एउटा सुन्दर र सफल क्यानभासझैँ छिपिएको छ मेरो दिमाखमा । त्यो दासढुङ्गा शरीरै गलाउने एउटा कालो दिन थियो भने यो दासढुङ्गा मसलेदार चलचित्रहरुको ताँतीलाई तोड्दै झुल्किएको एउटा नौलो र उत्कृष्ट चलचित्र हो ।

राजनैतिक विवादमा लामो समयदेखि मुछिएको ‘दासढुङ्गा’ बहुतै प्रतीक्षित चलचित्र हो । दासढुङ्गाको निर्माण सुरु भएको समयदेखि लिएर प्रदर्शनको समयसम्म आइपुग्दा चलचित्रसम्बन्धी जानकारी भएकाहरुले लामै प्रतिक्षा गरेका छन् । तर चलचित्र प्रदर्शनमा लागिसकेपछि पनि चलचित्रबारे अनभिज्ञ जमात नभएको भने होइन । म गोपीकृष्ण हलमा टिकट काट्दै गर्दा मेरो पछाडि छाता ओढेर

Sunday, September 19, 2010

तारा फुल्ने आकाशमुनि

तारा फुल्ने आकाशमुनि
जूनकीरीले धिपधिप गर्छन्
सलेदोको मधुरोमा
बालहरु निदाउँछन्
खरानीको टिको ओढाई
भूत भगाइदिन्छिन् आमा
अनि न्यानो काखमा लुट्पुटिन्छ
मेरो सानो प्यारो देश ।

सुन फल्ने धरतीमा

Friday, August 27, 2010

माया मेमसाब (१९९२)

Saturday, August 28, 2010

कानुनले स्वतन्त्रताको सिमा तोक्न खोज्दछ तर यसले कोरेको घेरो अस्पट छ । व्यवस्थाको कानुनले हो़ रेखा कोर्ने तर मानिसको ईच्छा र सिमा रेखाङ्कित गर्न कहाँ सकिँदो रै’छ र । स्वतन्त्रताको सुरू र अन्त्य हुने बिन्दुको तथ्यपरक लेखाजोखा छैन । त्यसैले त मानिसहरु स्वतन्त्रताको नाममा भूल गरी बस्छन् । पाप गरी बस्छन् । स्वतन्त्रता भनेको के हो ? न्यूनतम आवश्यकता ? मनमानी ? मनको मनमानी ? ज्यानको मनमानी ? एउटाले बाँचेको स्वतन्त्रताको सिको गर्न खोज्दा अर्को निसास्सिन पनि सक्छ । स्वतन्त्रता व्यक्तिगत अनुभूति हो । पूजिँवादीलाई बटुल्न पाउनु स्वतन्त्रता हो जस्तो लाग्ला भने मार्क्सवादीको लागि बाँड्न पाउनु ।

सन् १९९२ मा बनेको केतन मेहताको चलचित्र ‘माया’ अर्थात ‘माया मेमसाब’ पनि

Tuesday, August 3, 2010

Blow Up (1966)

The principal protagonist of the movie, Thomas (David Hemmings), a fashion photographer, is a witness of several dreads and Londoners-- who by hook or crook are pursuing their aspirations. On the other hand, the spectators of the movie, Michelangelo Antonioni’s ‘Blow Up,’ are a witness of late 1960’s whole of mad London.

The movie develops into two- folds. At one hand, the principal Protagonist, Thomas, through blow up (enlargement) of his photographs is accidently involved into a murder case, while on the other hand, the glimpses of then London come into being the unavoidable part of the movie. People losing their

Monday, July 26, 2010

सोला

आकाश चिच्याइ सोला हान्दा
यो मुटुको जगतिर
थथर्केर छिल्लबिल्ल यै मन त थियो ।
तिमीलाई झिक्छुभन्दा
मन्दिरको कुनाबाट
चिरिएर यो छातिलाई पोल्नु नै त थियो ।
दुनियाँको तमासा भै
पाटीपौवा ढल्मलिँदा
मनमा भने राँको बाल्ने यहि पागल त थियो ।

धरतीले चक्कर काट्दा

Thursday, July 15, 2010

Aakrosh (1980)

Thursday, July 15, 2010 ….. 5pm

I was flipping through each cd holder of my cd bag when I hooked upon a movie named “Aakrosh,” made in 1980. I had downloaded it more than six months ago, but hadn’t ever managed to arrange my lots of nothing doing times for it.

To my luck, I must confess to my grace of mind after watching the movie, the DVD, bought in Rs. 20 from a shop at KU gate, where I had burnt in the movie hadn’t gone crashed. Although smooth running of the movie was altered at some points, too much used DVD ROM of my computer played it fine.

I wish not to miss any good works of Naseeruddin Shah. Net surfing on his name provided with the

Sunday, July 4, 2010

A Clockwork Orange (1971)

Name of film: A Clockwork Orange
Directed by:    Stanley Kubrick
Written by:     Stanley Kubrick (adaptation of Anthony Burgess's 1962 novel A    Clockwork Orange)
Starring:         Malcolm McDowell (Alex)
Running time:  136 minutes
Release date: January 13, 1972 (United Kingdom)

‘Our humble narrator’- Alexander DeLarge (Malcolm McDowell) begins the movie with his compelling narration-

“There was me that is Alex, and my three droogs, that is Pete, Georgie Boy and Dim. And we sat in the Korova Milk Bar trying to make up our rassoodocks what to do with the evening. The Korova Milk Bar sold milk plus vellocet or synthemesc or drencrom which is what we were drinking. This would sharpen you up and make you ready for a bit of the old Ultra-Violence.”

Alex (Malcolm McDowell), a psychopathic young offender, leads a gang

Monday, June 28, 2010

2001: A Space Odyssey

June 28, 2010, Monday 

‘2001: A Space Odyssey’ was another powerful pound from Kubrick to my head. The deposit of this blow would for sure reoccur time and again. I’ll have really great time chit chatting, discussing and arguing with Stanley Kubrick. 

The human intelligence beginning from dim Apes learning to use bones as tools and weapons strengthened to the bright spacemen discovering life in the world not actually made available to them by nature. The technological pioneers by

Categorical Imperative

(Unconditional necessity)- Your action must not only be good, it ought to right. 

  • The central philosophical concept in the moral philosophy of Immanuel Kant
  • Introduced in Kant's Groundwork for the Metaphysics of Morals,
  • A way of evaluating motivations for action.
  • According to Kant, human beings occupy a special place in creation, and morality can be summed up in one ultimate commandment of reason, or imperative, from which

Wednesday, April 28, 2010

The Bucket List

- “Find the joy in your life”

Carter: The empress was the wife of Shah Jahan, the fifth Mogul emperor. Although it was an arranged marriage, they were deeply in love and remained inseparable until she died giving birth to their 14th child.

Edward: Do you mind if I call you Ray? Main man Ray.

Carter: Are you listening to anything I’m saying?

Edward: Absolutely. Fourteen kids. I’m with you (giggles).

Carter: It took 20,000 volunteers 22 years to complete this structure. Every square foot designed by the shah himself.

Edward: So that’s true love.

Carter: That’s true love.

Edward: Must be nice.

Edward is afraid if he might

Wednesday, April 21, 2010

The Diving Bell and the Butterfly

February 7, 2010………… 12pm

He blinks once for ‘Yes’ and twice for ‘No’. A full time writer (/dictator) and caretaker dictates alphabets to him and he blinks for the appropriate alphabet he wants to be jotted down for his book “The Diving Bell and the Butterfly”.

Amrita Gurung, a youth writer (reporter) for The Kathmandu Post, updates in her Facebook status a request for people in her contacts to watch a French movie made in 2007 named “The Diving Bell and the Butterfly”. I remember reading her reviews on movies and theater plays in ‘The City Post' and I really have

Tuesday, January 19, 2010

पुतलीको घर ............. A Doll's House

 नोराले आठ वर्षसम्म चिनिनन् आफूलाई र आफ्नो पतिलाई । तीन सन्तान जन्माएर पनि उनी त्यस घरमा अपरिचित झैँ बाँचिछिन् । थाहै नपाई जीवनको आठ-आठ वर्ष एउटा अपरिचित मान्छेसँग बिताइछिन् । के थाहा उनलाई आफ्नो पतिलाई बचाउनुले नै उनको जीवनमा कहाली लिएर आउनेछ भन्ने ? उनले पतिलाई बचाउनका लागि लिएको ऋण नै उनको (र

Thursday, January 14, 2010

Saaransh

“Saaransh” is a story of two setting suns whose only light to life has been snatched in foreign soil. An aged couple instead of preparing for their last rites is struggling to live some more days bearing loss of their only offspring.  

A student of Nuclear Energy at a university in New York is killed in an attack by muggers. His aged parents (B.B. Pradhan and Parvati) at Bombay are completely devastated to bear his loss. B.B. Pradhan, a retired school Headmaster, played by Anupam Kher, has tuition to pay his house’s expenditure bills. His wife Parvati (Rohini Hattangadi) engages herself in a child care home despite his refusal. Their son, the only hope of their rayed life, has been limited to photographs in the walls. Pradhan becomes very frustrated with his life. He neither has a good

एउटा घरमा

एउटा घरमा
------------
--------------
यस्ता हजारौँ एउटा घरमा
रात परेपछि
एउटा कालो छायाँ खस्छ आँगनीमा ।
“ऊ आउनु’भो!”
केही गोडा

Monday, January 4, 2010

किरण


पारिको चखेवा डाँडाको अग्लाइलाई छिचोलेर
मेरो धर्तीमा पनि सूर्य देखापर्छ ..........

बेग्लै छ ब्लगको मजा

- मदनमणि अधिकारी



Friday, January 1, 2010

रेलैमा

- बबिन बज्राचार्य


हिमालको काखमा
लालीगुराँस फुल्छ जहाँ