Friday, November 26, 2010

'धूपी, सल्ला र लाली गुँरासको फेदमा' चुहिँदै पारिजात

- राजन कठेत 
आज पारिजातलाई दोस्रो चोटी पढेँ केही वर्ष अघि 'शिरिषको फूल' पढेको थिएँ आफूलाई विषालू सुनगाभा भनिटोपल्ने सकम्बरीको चित्र अमेट बनेर छिपिएको यो मष्तिस्कमा भन्नेहरुले शङ्कर लामिछानेको भूमिकाले 'शिरिषको फूल' मजबुत भएको हो भनिटोपल्दारहेछन् तर मैले पढेको 'पारिजातका सङ्कलित रचनाहरु' मा भूमिका थिएन 'शिरिषको फूल'को भूमिका धेरै पछि काठमाडौँ विश्वविद्यालयको पुस्तकालयमा पढेँ   कसैले रङ्गिन कसैले साधा देख्ने यो संसारलाई 'शिरिषको फूल'ले हुन्डरीमा बलिरहेको दियोको प्रतिमूर्तिको रूपमा प्रस्तुत गरेको 'शिरिषको फूल'ले मानवहृदयमा नैराश्यताको बीजारोपण गरिदिन प्रयास गरेतापनि गोविन्द भट्टले भनेझैँ यो कागजको फूल चाहिँ बनेको छैन यो उपन्यास मेरो लागि पल्लो साहित्यिक कोटीमा सधैँका लागि दर्ता लाग्छ, पारिजातले आफ्नो अव्यक्त शारीरिक मानसिक कुण्ठालाई सकम्बरीमार्फत नङ्ग्याइदिइन्  

"जे होस् कठिन अवस्था हो बाल्यकाल, शासित, अनुशासित जुनबेला स्वतन्त्रता पाउन ठूलो मान्छे

Thursday, November 25, 2010

Guzaarish


Akshya Kumar comes very frequently to the cinema houses of the town. And, during his visits I do not bother to knock ticket counters. So, it had been quite a long since I had last experienced a Bollywood flick in a cinema house. The appealing getup of Hritik Roshan and the brand Sanjay Leela Banshali compelled me to theatre for what seemed promising- ‘Guzaaarish.’

The starting was very promising. But as the time

Saturday, November 20, 2010

अन्तिम रहर

आफूभित्र सल्काइदेउ त्यो अँध्यारो
निस्पट्टतामा आफू सल्किनु हैन
फैलिएर फाटोस् त्यो ज्योतिका सम्मुख
एकान्तमा गुफा बुन्ने च्यातिदेउ रहर

खोई तिमी अनि खोई तिम्रो बयली
के यो पवन मलाई मात्र स्पर्श गर्छ
कि थुनिबस्छौ तिमी झ्यालढोकाहरू
धिपिक धिपिक नबनाउ झिलमिल तिम्रो शहर

हेर त पारी त्यो झुपडीमा
कस्तो टुकीभित्र त्यो बलिरहेको जस्तो
म त ताराहरू लिएर आउँदैछु तिम्रो वनभित्र
तिम्रो सङ्घार बालिदिन आफैँ भुल्ने अन्तिम रहर ।


- राजन कठेत
नभेम्बर १८, २०१०, बिहीबार

Saturday, November 13, 2010

सुम्निमा

एउटा तपस्वी ब्राह्मणको सन्तान र शरीरप्रेमी चञ्चला किरातीकी छोरीबीच पतिपत्निको डोरी बाँधिन लागेको छ । संस्कृति र जीवनको लक्ष्य आकाशपातल भएका यी दुई नर र नारीबीच एउटा जटिल भविष्य तेर्सिएको छ । तर, आफ्नो यौवनकालमा तपसी ब्राह्मण सोमदत्तसँग हृदय साटेकी सुम्निमालाई आफ्नी छोरीको रोजाइमा किम्ती प्रतिकार छैन ।

थाहा छ सुम्निमालाई सोमदत्तको छोरोसँग उसकी छोरीले जीवनयापन गर्ने जमर्को गरेकी छे । हावामा उड्ने बाहुनसँग माटोप्रेमी किरातीकी छोरीले सुम्निमा र सोमदत्तझैँ हृदयरुपी धागोमात्र नभएर शारीरिक परम्परागत रुपमा नै एक अर्कालाई ग्रहण गर्न लागेका हुन् । वीपीकै भाषामा भन्नुपर्दा

Friday, November 12, 2010

लस्ट- Winner of Buds Film Fiesta 2010!

सोमबार, २७ सेप्टेम्बर २०१०

अहिले रातीको ठ्याक्कै ११.५० भएको छ । म करिब ११.१५ तिर ओछ्यान पसेको हुँदो हुँ । तर अहँ, निद्रा पटक्कै परेको हैन । यता फर्किन्छु । उता फर्किन्छु । उत्तानो पर्छु । कोल्टे फेर्छु । आँखालाई दह्रोसित बाँध्न प्रयास गर्छु तर निद्रालाई जिताउन सक्दिनँ । आज धेरै समय पछि निद्रा फेरी परास्त भएको छ ।

दिमागमा हामीतिर एकत्रित नजरहरु, नेपालका द्विगज चलचित्रकर्मीका हामीलाई थपथपाइरहेका हातहरू, गुरुकुलको त्यो उपासना गर्ने मञ्च र मञ्चमा जाँदाखेरीको डर, लज्जा, गौरव र खुसीहरू एताउता गरिरहेका छन् । दिमागमा “लस्ट” बारम्बार गुन्जिरहन्छ । ‘बड्स फिल्म फिएस्टा २०१०’को सर्वोत्कृष्ट चलचित्र “लस्ट” मात्र सुन्छ कानले पनि । अनि मलाई आतुर हुन्छ आजको त्यो क्षणलाई कम्प्युटरमा उतार्न । म सिरक फ्याँकेर खाटमुनिबाट ल्यापटप निकाल्छु । टि.भि. हेरिरहेको भाई आश्चर्यचकित हुँदै सोध्छ- “के भयो?”

छैटौँ सेमेस्टरभरी चुहाएको पसिनाले आज आफ्नो मोल पायो । कक्षा छोडेर भए पनि सुटिङ् (छायाङ्कन) गरेका थियौँ हामीले । रातभरी सम्पादन गरेर बिहान अबेर कक्षा प्रवेश गर्दा शिक्षकका आँखाबाट आफ्ना आँखालाई लुकाएर हिँड्थ्यौँ । पहिला कहिल्यै गयल नहुने विद्यार्थीले त्यो सेमेस्टरमा ‘टुरिस्ट स्टुडेन्ट’को नाम पहिरिनु पर्यो । दु:खलाग्दो कुरा के हो भने त्यस सेमेस्टरमा कक्षामा बाहेक शिक्षकहरूसँग खासै देखादेख र अन्तर्क्रिया हुन पाएन फलस्वरूप केही मात्रामा सम्बन्ध पनि चिसियो ।

अन्तत: “लस्ट”ले मोल तिर्यो । ६०-७० वटा चलचित्रहरूबाट २४ वटा चलचित्र छानिए र त्यसमा ‘लस्ट’ले उत्कृष्टता हासिल गर्यो । महोत्सवकै सर्वोत्कृष्ट चलचित्रको ताजलाई शिरोपण गर्यो । धन्य आयोजक ‘बड्स फिल्म फिएस्टा २०१०’ जसलाई हृदयबाटै मुरीमुरी साधुवाद छ । हाम्रो हार्ड डिस्क र यूट्युबमा थन्किन लगभग चाँजो मिलाइसकेको ‘लस्ट’लाई एउटा ठूलो प्लेटफर्म दिएर हाम्रो जोसलाई अझै हौसाइदिएकोमा ‘लस्ट’ टिम पूर्ण आभारी छ । अवैधानिक र अस्वभाविक रुपमा बीचमा खुट्टा हाल्न प्रयास गर्ने राज्य संरक्षित सेन्सर बोर्ड सँग सिँगौरी खेल्दै भएपनि आफ्नो हकलाई गुमनाम हुन दिएन ।

त्यो पहिलो अढाई घण्टा पट्टाइलाग्दो थियो । एकातिर ‘लस्ट’ उत्कृष्ट ५ फिक्सन् फिल्मको नोमिनेसनमा पनि पर्न सकेन । दोस्रो, कार्यक्रम चाहिने भन्दा बढी नै तन्कियो । त्यहाँ बस्नुको औचित्य पनि लगभग शून्य हुँदै थियो । दाई अर्जून, म, शैल, अभिमन्यू र मनिषा दिदी गएका थियौँ त्यो समापन समारोहमा । मनमा विजयको फूल सजाउँदै हाम्रो हुल गुरुकुलमा प्रवेश गरेको थियो । तर छिरेको केही समयमा नै निराशाले धपक्क छोप्यो । आयोजकले मीठो खेल खेलेर हामीलाई अढाई घण्टा चिराइतोको झोलमा डुबाइदिए । हामीमा एक अर्काको मुख हेर्ने हिम्मत पनि थिएन । केहीबेर पश्चात मनिषा दिदी बाहिरिनु भयो । त्यहाँ बसेर निराशा बाहेक केही पनि प्राप्त भइरहेको थिएन । सेन्सर विरोधी गफगाफ, आयोजकहरुको जोसको प्रेजेन्टेसन, परिचय इत्यादिमा हाइ काढ्दै कार्यक्रमको अन्त्य कुर्नु बाहेक के नै उपायो थियो र ।

बल्लबल्ल महोत्सवको उत्कृष्ट चलचित्रको घोषणा हुने समय आयो । फिक्सनको नोमिनेसनमा पनि नपरेको हाम्रो चलचित्रलाई यो अवार्डको अर्थ के ? कुन चाहिँले यो अवार्ड उम्काउने भयो भन्दै मनभरी ईर्ष्या भरेर नोमिनेसनमा परेका चलचित्रहरु हेर्न तयार भयौँ ।

‘लस्ट’। नोमिनेसनमा परेका पाँच चलचित्रहरुको पहिलो नम्बरमा ‘लस्ट’ । अनि अरू कुन कुन थिए थाहा भएन। आशा फेरी पलायो । यी आयोजकहरुले यो के गर्न खोजेका हुन्? साउनको कालो बादलले ढाकेको आशामा फेरी सूर्यको एक धर्सोले स्पर्श गर्यो । साथी-साथीबीच ‘लौ ! के हो यस्तो?’ भन्दै खुसीका खित्का बाँड्न थाल्यौँ । निर्णायक मध्यका राजेश गोंगजु र राजभाई सुवाल मञ्चमा गएर ‘विजेता को होला? (हुज् द विनर्?) भनेर दर्शकहरुलाई प्रश्न गर्दा अधिकांशले ‘लस्ट’ भनेर चिच्याए । त्यो बेलाको मुटुको बेगको मात्रा मलाई मात्र थाहा छ । ‘चिट कसले चोरायो हँ ?’ भन्दै निर्णायकहरुले उत्कृष्ट चलचित्रको घोषणा गरे- “लस्ट” । भुईँमा खुट्टा रहेनन् । झट्पट् दौडेर हाम्रो टिम मञ्चमा पुगिहाल्यो ।

“लस्ट” हामीले हेला गरेको चलचित्र हो । यसलाई हाम्रो अपाङ्ग सन्तान भनिकुथि हिँडेका थियौँ । साथीहरूलाई नि आफ्नो साथीको पहिलो प्रयास भनेर हेरिदिनु तर त्यस्तो आशा भने नगर्नु भनेर सम्झाउँन्थ्यौँ । अन्तत: हाम्रो उपेक्षित सन्तानलाई हामीलाई जिताउनु नै रहेछ ।

स्टेजमा हाम्रा फोटोहरू खिचिन थालिए । अलिकति चर्चित हुनु हुँदैन पत्रकारहरू पछि लागिहाल्छन् भन्दै कानकानमा जिस्किन थाल्यौँ ।


भोलिपल्ट फोन र फेसबुक वालमा बधाई दिने साथीभाई र शुभचिन्तकहरुको ओहिरो लाग्यो ।


चलचित्र लस्ट । लेखन र पटकथा अभिमन्यू आचार्यमनि दिक्षित । सिनेम्टोग्राफर शैल श्रेष्ठ । सम्पादक बिजेन श्रेष्ठ । अभिनेत्री र अभिनेता क्रमश: मनिषा विष्ट र पवन झा । निर्देशक राजन कठेत ।

सुटिङ् कार्यक्रम सकिएपछि पिजा खाने तर्खर गर्दै


********