Monday, August 8, 2011

केबल जीवन

[म, दुधकोशीको तिरमा, २००९ (हो क्यारे)]

यहाँ धेरै कुरा फर्स्ट् टाइम  हुन्छ ।
न त बत्ति नै बल्छ
कसैले स्वीच नै नदबाए ।
यहि हो जीवन,
जसलाई
सुतेपछि न त सुस्ताएको नै भन्न मिल्छ,
वा जागेपछि क्रियाशील नै !
यस्तै नै त छ जीवन-
कोही हाँसिरहेको हो
वा ऊ रुँदा हाँसेजस्तो देखिने हो !
असफलतालाई एउटा अनुभव भनिदिए पुग्छ-
सजिलै ।
जीवन-
जसको चक्रमा दर्शन छिरेर
यसलाई मूल्यहीन पनि बताइदिन्छ ।
जीवनलाई केको लागि दौडाइरहेको छु
थाहा छैन,
तर दौडाउनुपर्छ भन्ने सिकेको छु ।
यही हो जीवन,
दौडेर कहाँ पुग्छु भन्ने पत्तो पनि छैन,
कुँजिएर बसे काँ नपुगुँला भन्ने सङ्केत पनि छैन । 
मात्र जिइरहेको छु-
केबल जीवन ।
 (मैले काम गर्ने फाँटलाई ‘क्रिएटिभ डिपार्टमेन्ट’ भन्दछन् । यो कोठामा यति गर्मी हुन्छ कि, छिर्नेबित्तिकै निद्रा सुरु हुन्छ । आज खाजा खाएर टेबलमै एक निद्रा सुतेर उठेँ अनि काम गर्न भनेर कम्पुटर खोलेँ । त्यसपछि कामलाई एकातिर थाँती राखेर किबोर्डमा औँला दौडाउँदा माथिका केही हरफ बने । बने तर के बने थाहा भएन ।)
अगस्ट ७, २०११
अल्पविराम, योर ट्रान्जिट पार्टनर
त्रिपुरेश्वर
.........