Monday, August 8, 2011

केबल जीवन

[म, दुधकोशीको तिरमा, २००९ (हो क्यारे)]

यहाँ धेरै कुरा फर्स्ट् टाइम  हुन्छ ।
न त बत्ति नै बल्छ
कसैले स्वीच नै नदबाए ।
यहि हो जीवन,
जसलाई
सुतेपछि न त सुस्ताएको नै भन्न मिल्छ,
वा जागेपछि क्रियाशील नै !
यस्तै नै त छ जीवन-
कोही हाँसिरहेको हो
वा ऊ रुँदा हाँसेजस्तो देखिने हो !
असफलतालाई एउटा अनुभव भनिदिए पुग्छ-
सजिलै ।
जीवन-
जसको चक्रमा दर्शन छिरेर
यसलाई मूल्यहीन पनि बताइदिन्छ ।
जीवनलाई केको लागि दौडाइरहेको छु
थाहा छैन,
तर दौडाउनुपर्छ भन्ने सिकेको छु ।
यही हो जीवन,
दौडेर कहाँ पुग्छु भन्ने पत्तो पनि छैन,
कुँजिएर बसे काँ नपुगुँला भन्ने सङ्केत पनि छैन । 
मात्र जिइरहेको छु-
केबल जीवन ।
 (मैले काम गर्ने फाँटलाई ‘क्रिएटिभ डिपार्टमेन्ट’ भन्दछन् । यो कोठामा यति गर्मी हुन्छ कि, छिर्नेबित्तिकै निद्रा सुरु हुन्छ । आज खाजा खाएर टेबलमै एक निद्रा सुतेर उठेँ अनि काम गर्न भनेर कम्पुटर खोलेँ । त्यसपछि कामलाई एकातिर थाँती राखेर किबोर्डमा औँला दौडाउँदा माथिका केही हरफ बने । बने तर के बने थाहा भएन ।)
अगस्ट ७, २०११
अल्पविराम, योर ट्रान्जिट पार्टनर
त्रिपुरेश्वर
.........

2 comments:

praveen samuel said...

"rajan sir, jeevan ho nai yestow, chalahunu parnay!
sadai hatar mai bet cha yo jeevan!
good work man!"
samuel

Sweta said...

so big philosophy in so simple words.. I liked it so much dear :) keep on writing :)